( 1 ) مال يتيم به ستم فرموده است ( 10 سوره نساء ) : « به راستى كسانى كه مال يتيمان را به ستم بخورند همانا در شكم خود آتش خوردند و محققاً به دوزخ در گيرند » و اين براى آن است كه خورنده مال يتيم روز قيامت مىآيد و در شكمش آتش شعله‌ور است تا زبانهء آتش از دهانش در آيد تا اينكه همه اهل محشر او را بشناسند كه مال يتيم خورده است ، و در بارهء كيل نازل كرد ( 2 سوره مطففين ) : « واى بر كم فروشان » و ويل را به كسى متوجه نكرده است تا او را كافر ناميده است ، خدا عز و جل فرموده است ( 38 سوره مريم ) : « واى بر آن كسانى كه كافرند از مشاهدهء جميع خلايق در روز بزرگى » ، و در باره عهد و پيمان نازل كرد ( 71 سوره آل عمران ) : « به راستى كسانى كه عهد و پيمان خدا را به بهاى اندكى بفروشند آنان در آخرت بهره‌اى ندارد و خدا با آنها سخن نگويد و به آنها نگاه نكند در روز قيامت و آنها را پاك نسازد و برايشان عذاب دردناكى است » ؛ خلاق ؛ بمعنى بهره است هر كه در آخرت بهره‌اى ندارد با چه وسيله به بهشت در آيد ، و در مدينه نازل كرد ( 4 سوره نور ) : « مرد زانى در نياميزد جز با زن زانيه يا مشركه و زن زانيه را در آغوش نكشد جز مرد زانى يا مشرك و اين بر مؤمنان حرام است » خدا مرد زانى را مؤمن نناميده و زن زناكار را مؤمنه نام نداده و رسول خدا ( ص ) فرموده است - اهل دانش در اين گفته شك ندارد - كه : زنا كار هنگام زنا كردن ، مؤمن نيست ، و دزد در هنگام دزدى مؤمن نيست ، زيرا چون اين كار زشت را مرتكب است ايمان از او بر كنده شود ، چون پيراهن از تن . در مدينه نازل شده است كه ( 5 و 6 سوره نور ) : « و آنان كسانى كه زنان پارسا را به زنا متهم كنند و سپس چهار گواه نياورند هشتاد تازيانه به آنها بزنيد و گواهى آنها را هرگز نپذيريد و آنان فاسقند جز كسانى